Er was eens een meisje dat in elk krokusje en in elk zonnestraaltje de lente zag. Als ze ook maar een beetje dacht dat de lente nu echt ging komen, rende ze naar buiten. Ze rende rondjes, huppelde haar gekke huppeltje en riep dat de lente nu écht zou komen. “De winter is bijna voorbij!”

Datzelfde meisje zag elke dag als een nieuwe kans, elk madeliefje als een teken van geluk. Een tegenslag was voor haar niet het einde van de wereld. In tegendeel, een tegenslag was gewoon een tegenslag. En tegenslagen waren er niet voor niets, volgens haar. “Alles gebeurd met een reden.”
Lange tijd kwam ik dat meisje dagelijks tegen, meerdere keren per dag zelfs. Als ik mijn tanden stond te poetsen voor de badkamerspiegel, zag ik haar ineens staan. Als ik tijdens het winkelen vluchtig in de etalages keek, zag ik haar weerspiegeling in het glas. Ze was er ook wel eens niet, als ik verdrietig was of een rotdag had, maar ze kwam altijd weer terug. Altijd.

Toen ik vanmorgen naar buiten keek en de zon voorzichtig zag schijnen, besefte ik dat ik dat meisje al heel lang niet meer heb gezien… Als ik ’s morgens in de spiegel kijk, zie ik iemand zonder glinstering in haar ogen. Iemand die moe is, energieloos en bang. Bang voor elke nieuwe dag. Bang voor krokusjes, zonnestraaltjes, madeliefjes en huppeltjes. Dat meisje wat ik tegenwoordig in de spiegel zie, gelooft al lang niet meer dat alles gebeurd met een reden. Ze denkt eerder dat mensen gewoon een reden zoeken achter elke gebeurtenis, zodat er beter mee om te gaan is.

Ik mis het meisje dat in elk krokusje en elk zonnestraaltje de lente zag. Ik mis het meisje dat uit elke dag iets goeds haalde, ook als er eigenlijk weinig goed was gegaan die dag. Ik mis haar energie, ik mis de glinstering in haar ogen, ik mis haar optimisme, maar vooral mis ik haar doorzettingskracht. Ik begrijp niet waar ze is gebleven, want vroeger kwam ze altijd terug. Wat er ook gebeurde, ze kwam terug. Altijd.